กลอนหัวอกครูอัตราจ้าง

………………………

กลอนที่  1

อยู่ที่เดิม

………………………

โอ้อนาถ  วาสนา  อัตราจ้าง

มือไม่ว่าง  วุ่นวาย  ใจสับสน

ถูกใช้งาน   อุตลุด   สุดจะทน

อนาคต  มืดมน  ไม่เห็นทาง

เงินเดือนน้อย  ไม่ถึงครึ่ง  ของวุฒิ

ถูกตำหนิ  ถูกรุมใช้  ให้ช่วยสาง

ทั้งงานเก่า  งานใหม่   แต่ไร้ตังค์

ต้องสะสาง  ให้ทั้งหมด  ด้วยอดทน

งานหน้าที่  ก็ลำบาก  มากอยู่แล้ว

เจองานแจว  งานจร  งานถอนขน

ต้องอดมื้อ  กินมื้อ  ถือความจน

รอวันพ้น   เป็นลูกจ้าง  อย่างทรมาน

อ่านหนังสือ  ไปสอบแข่ง  เพื่อบรรจุ

ไม่บรรลุ  เป้าหมาย  ได้ดั่งฝัน

ต้องกลับมา  ทำงานต่อ  รอเปลี่ยนงาน

สิบปีผ่าน  นั่งหดหู่  อยู่ที่เดิม

………………………

กลอนที่  2

ห้าพัน

……………………..

โอ้อนาถ  วาสนา  อัตราจ้าง

ทำงานอย่าง  มุ่งมั่น  ขันอาสา

ทำทุกอย่าง  ที่ผ.อ. ท่านสั่งมา

ในเวลา  นอกเวลา  ไม่เว้นวัน

ปริญญาตรี  การันตี  ที่หมื่นห้า

อนิจจา  ห้าพัน  เงินเดือนฉัน

งานหน้าที่  งานฝาก  สารพัน

อยากจะกลั้น  ใจตาย  หรือหายตัว

ถ้าไม่ทำ  คนอื่นก็  แย่งทำหมด

ส่วนเราอด  ว่างงาน  ปานเจ้าขรัว

อนาคต  ริบหรี่  ชี้มืดมัว

เหลือแต่ตัว  ตีนตา  วิ่งหางาน

ทนอดมื้อ  กินมื้อ  ถือสันโดด

ใครจะโทษ  ติฉิน  ดูหมิ่นฉัน

ฉันไม่ว่า  ตามใจ  ก็แล้วกัน

ตอนนี้ฉัน  ครูลูกจ้าง  อย่างทรมาณ

………………….

กลอนที่  3

…………………. 

อย่ายอมแพ้  โชคชะตา  ฟ้าลิขิต

ทุกชีวิต  เป็นเหมือนกัน  นั่นแหละหลาน

อนาคต  มืดมน  อนธการ

หรือเปลี่ยนผ่าน  สู่สดใส   ใดก็ตาม

ขึ้นอยู่กับ  ใจเรา  สู้หรือไม่

ถ้ามีใจ  มุ่งม้่น  ไม่หวั่นหวาม

อ่านหนังสือ  ท่องบ่น  ทุกโมงยาม

ฝึกตอบถาม  จำข้อสอบ  ตอบได้ตรง

จะไปสอบ  สนามไหน  ก็ได้หมด

จะถูกจด  ขึ้นบัญชี  ไม่มีหลง 

ได้บรรจุ  เป็นที่หนึ่ง  ดั่งใจจง

 ไม่มึนงง  ท้อถอย  รอคอยนาน

แต่ถ้าแม้น  ใจเรา  ไม่ยอมสู้

ไม่เปิดดู  ไม่เปิดใจ  ดั่งไขขาน

ซื้อหนังสือ  มาหนุนนอน  แม้เนิ้นนาน

 ไม่มีวัน  สอบได้หรอก  บอกตามตรง

………………..

กลอนที่  4

……………….

หลานนักสู้  ดูหนังสือ  ไม่เคยห่าง

แต่ความจำ  เลือนลาง  ห่างหายหนี

บอกตามตรง  ความจำ  หลานไม่ดี

สอบทุกที  ก็สอบตก  จนอกพัง

สิบกว่าปี  ที่หลานสู้  ไปสอบแข่ง

ทุ่มสุดแรง  สู้สุดใจ  ไม่สมหวัง

สอบครั้งใด  กู้เงินไป  หลายสตางค์

แต่ความหวัง  หายไป  กับสายลม

ลูกก็นับ  วันแต่  จะเติบใหญ่

ค่าใช้จ่าย   เร่งรุด  สุดขื่นขม

หนี้เงินกู้  โถมทับ  นับวันจม

สุดจะข่ม  ใจฝืน  กลืนน้ำตา

ไปรับจ้าง  อย่างอื่นก็  ไม่ถนัด

จึงต้องตัด  ใจอยู่  เป็นครูขา

รับจ้างสอน  ผ่อนดอก เงินกู้มา

กินน้ำตา  แทนกับข้าว  ทุกเช้าเย็น

………………………………………………